Mutedil Şiiri - Fatma Algan

Dışarıdan her bunaldığımda;
İçimin konforuna kaçarım.
Asarım kapıdaki askıya tüm dertlerimi...
Dışarısı sıcak ya da soguk olsa da,
İçim hep mutedildir.
Geniştir, ferahtır.
Tek odadır.
Duvarlardaki yastıkların üzerini,
Beyaz patiskaya
Morun tonlarıyla işlenmiş,
Kanaviçe örtüler bezer.
Bazen örtüleri değiştirir,
O günkü ruh halime göre;
Toz pembeyi ya da turkuazı sererim.
Ucundaki danteller,
Ruhumun bütün frekanslarına dokunur...
Bembeyazdır.
Dışarıdaki flörasan lambalara
Bin basar duvardaki şinanay.
Sonsuz ışığını sunar ruhuma.
Renkli camın üzerine boyanmış cicekleri ile
İnce belli gelin gibi kırıtır duvarda...
Pencereler kepenklidir,
Bazen sıkıca kapatırım.
Ne dışarıdan içeriye birşey sızsın,
Ne de içerden dışarıya çıksın...
Yer minderine bağdaş kurup oturduğumda;
Derin derin nefeslenirim.
Odam genişler, daha da ferahlar.
Arkama yaslanıp,
Güllü şerbetimden kocaman bir yudum alırım.
Ferahlığa ferahlık katar,
Cana şifa olur.
Bazen şerbetin rengi ve kokusunda kaybolurum.
Gül bahcesine yatay bir geçiş yaparım.
Sarıdan beyaza,
Pembeden en kırmızıya, tek tek koklarım.
Hafif bir baş döngünlügü başlar.
Gözlerimi kapatınca,
Çakır keyiften Ser-Hoş’luğa dalarım...

Ne kadar kapatsam da beş duyuyu,
Hafiften bir ezgi çalınır kulağıma..
“Gönlüm seher yeli gibi,
Daldan dala essem diyor”
Zaman nasıl geçmiştir bilmem.
Unuturum herşeyi, bazen kendimi bile...

Vakt-i Huzur ebeden sürer,
Kalkmasam yerimden...
Usulca süzülürüm dışarıya,
askıdakileri alırım tekrar üzerime.
Tüy gibi hafiflemişlerdir.
Dışardan her bunaldığımda,
İçimin konforuna kaçarım...
Asarım kapıdaki askıya tüm dertlerimi.
Bilirim ki bir gün,
Askıda bulamayacağım hiç birini...
f.a

17-Nisan-2019