YUNUS’A NAZİRE
Gönlüm Yunus Emre’ye, nazire olsun diye,
Bende sırat üstüne köşkler yapayım diyor.
Güller ile sarılıp, içimdeki sevgiye,
Cehenneme girip de biraz yatayım diyor.
Tehlikeler bitmiyor, Allah’a yürüyüşte,
Her tarafta eşkıya, tekin değildir yolu.
Gönlünü ona verip, aşkıyla bürüyüşte,
Yokluk, sefalet, çile, belalı sağı, solu.
Asan görünür yollar, sefer kolay sanılır,
Gece gündüz hiç durmadan kendimi,
Yargılayıp kınanmaktan yoruldum.
Başka başka anlattılar rengimi,
İnsanlara inanmaktan yoruldum.
Sahih iken Kurandaki belgeler,
Dostu zindan olanın,
Güneş’i,Ay’ı yoktur.
Suretlere dalanın,
Mânâdan payı yoktur.
Kim ki sorsa neyim ben?
Gönlü ferah aklıselim olup ta,
Biz bizi tanıyıp bilecek miyiz?
Şu fani dünyada huzur bulup ta,
Güller gibi açıp gülecek miyiz?
Hatasız hilkatte ararken hata,
Zanlara kapılpta,sanmaki boştur gönlüm,
Bana cefâ etsende,derdinle hoştur gönlüm,
Sen susmaya devam et,Bu hâlin melek gibi,
Sükûtunla demlendi,yine sarhoştur gönlüm.
Erciyesin bağrında, kim demiş yanmaz gönlüm,
Kimi insanlar var ki, kibir değil onurlu,
Derdini anlatamaz, onu dertsiz sanırsın.
“Bir melek değil ya bu” demeyesin; “olur mu? ”
Gerçi sen anlayamazsın, anlasan utanırsın.
Yokluk içinde yokluk, aç gezer tok görünür,
Şu dünyanın karış karış,
Her meydanı, er meydanı.
İster savaş, ister barış,
Her meydanı, er meydanı.
Aklın işlek, yüreğin pek,
Tam altmış yıl yaşadım,elimde birhiç kaldı,
Ne bir arzum,emelim,nedebir sevinç kaldı.
Fikrim kadar yoruldu,ağırlaştı bedenim,
Görüntüye bakıpta,sanmayınki dinç kaldı
05.06.2007
Korkun yoksa casus neyine gerek,
Gel de beni bana, sor be Kâmil bey.
Nerde o duyarlı,o hassas yürek,
İncelik,nezâket,zor be Kâmil bey.
Keyfiyet senindir,âriflik buya,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!