Altı yüzlü dört cepheli,
Dokuz harfli, üç heceli,
İki gözle göreceli,
-Üç taraftan gördüm amma,
-Üç yanından göremedim.
Hakta Hak yolunca, hakkım kalmadı,
Haram edilecek, hak olmaz bende.
Gönül bu konuyu, kâle almadı,
Bu ahit değişmez, sen; “var” desende.
Muhannet kılıcı, kıysa da cana,
Gül dağından baktım,şu düz ovaya,
Toprağı gül olmuş,taşı gül olmuş.
Dört değil,beş mevsim gelmiş buraya,
Yazları gül olmuş,kışı gül olmuş.
Ufkundan gül doğar,yine gül batar,
Köre bir göz kâfidir,Ârife bir gül yeter,
Gül bahçesi gönül e,şakıyan bülbül yeter.
Aklı duru kimseye akıl vermek gerekmez,
Duymasını bilene,bal dudaklı dil yeter.
06.06.07
Yanıyorum dostlar kış ortasında,
İçimdeki yangın sönmek bilmiyor.
Fırtınalar koptu kafatasımda,
Azdıkça azıyor dinmek bilmiyor.
Çekseler pazara etmem üç paha,
Çiğliğim kemale ermemiş daha.
Yeni torunum oldu, tam on altı yaşında,
İlkbaharın gülleri, taçlanıyor başında.
Aileden biridir, tanıyorsunuz gerçi,
Şiir prensesidir, adı; Hatice Çerçi.
Altmış dört yıllık yoldan ben bu Umman’a,
Damlaydım ırmağa karıştım geldim.
Gönül sevdalandı o ilk fermana,
Namusu ekberle tanıştım geldim.
Gün oldu kendimi dağlara vurdum,
Her türlü eziyete, zulmüme işkenceye,
Tahammül göstermektir, bela olan her şeye.
Cenabı Hakkın sabrı, o yüce kudretindendir,
Hâşâ aczinden değil, O merhametindendir.
Bu beden Nuh’una, geldi efsane,
Kavmim azgınlaştı, haller vahimdi,
Bir emri Hak ile faal tersane,
İnşa ediliyor, o gemi şimdi.
Amir olan nefsi, azgın edenler,
Şu ömür ikliminde, ne oldu ki be şair?
Kerem ile Aslı’ya, küllere de küskünsün.
Ferhat yalnız Şirin’e, Mecnun Leyla’ya dair,
Onları destan eden, dillere de küskünsün.
Cehennem sıcağında, kar mı yağdı şafağa?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!