Susar insanlar, insan insana susar!
Sokak sokak anlamsız, boş yığın kalabalıklar.
Birbiri ardına koşturmaca, bin bir telaş!
Bir o yana bir bu yana salınanlar
Yetişmez vakit yetişmez, bitmez iş
Nefes nefese! kalmıştır tüm insanlar.
ne yaparsan yap
anlaşılmıyor işte, çekilen ıstırap
kaybetmeden bilinmiyor, ya rab
tat vermiyor sensizlik
tat vermiyor sensizken içtiğim şarap
nasıl bir acıdır, tarifi yok,
Yar gerdanın açmış bembeyaz!
İlk baharda kar yağmasıydı.
Yağan kara bak! baharın ağlamasıydı
Kırdaki en güzel beyaz, teninde güzel
Bahçemde açan güle bak, ne güzel!
Gözlerim de bir tufandan arda kalan resim.
Hala titriyor, adını adım gibi söyleyemeyen sesim.
Sensiz mechul, kayıp benliğim yerde mi gökdemiyim.
Tufan ,sen ve bir tek kalan benim.
Mum ettiler!
Yerlerde sürünürken umutlarım.
Beni kurutuyor, korkutuyor habis duygularım.
Haydi! Tut kaldır; tut ellerimden baharım.
Yeşersın yeniden seninle kuruyan umutlarım
Sincap gibi didinir yapardım işimi
Yüreğimi yaktın yar, unuttum meşemi
Seyrinin şavkını gözlerimde buldum
Bir çocuğu sever gibi sevdim neşemi
Kandil fitilsiz, aşk bahanesiz olur muydu?
Bir his alır bedenini ürperirsin
Toprak canı arzular
Divane olur yollara düşer gezersin
Can toprağı arzular
Kar yağıyor yüreğimden içeri
Üşüyorum çoçuk
Seni gördüğümden beri
Gözlerim karla karışık, ıslak
Seninse elbisen yırtık
Ayakların çıplak
Ağır geldi, kaçtım! Dersin!
Kolay dersin, demesine de,
Öldürüp kaçmak, ömrüm..
Karşılık olmamalıydı güzel sevmeme
Sen; onu söyle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!