Mustafa Özhan Şiirleri - Şair Mustafa Özhan

Bakışları sevgini şahidiydi
Sanki, ''Seni seviyorum.'' sözleri dökülüyordu o gözlerinden
Yapayalnız bir gecenin suskun çiçeği olmuştum
O bakışları bir daha görmek, bir daha, bir daha...
Neler vermezdim o bakışlara
Sıradan hayatıma renk katmıştı o an

tatlı bir melodi dinliyorum
ve seni düşünüyorum
adını bilmediğim
sesini duymadığım
hatta nasıl birisi olduğunu
hayal bile edemediğim

Umudun nefesini son verdiği ana kadar
Yaşat içindeki hırçın çocuğu
Güneşin karanlığa yerini bıraktığı ana kadar
Yüzünü çevirme kuytu karanlığa
Hep sabit noktaya bakma
Çevir yüzünü diğer taraflara

ben seni haftanın sekiz günü ayrı sevdim.....
bir gün mahallemden bir kızdın...
yanından geçerken ayaklarım tirterdi, yürümeyi unuturdum..
bir gün bir yabancıydın.....
dilini anlamadağım hiç birşeyimizin uyuşmadığı bir yabancı....
bir gün saçlarına......

Bir akşam vakti indi üstüme şehir,
Gölgeler uzadı, kuşlar sustu.
Unutulmuş bir masalın cümlesi gibi
Yarısı eksik, yarısı fazla

Yorgun bir gölgede uyur umut,
Rüzgârın kalbinde gizli bir sır.
Bir küfür gibidir bazen hayat,
Ama yine de yaşamak onurlu bir ısrar.
Taş gibi susar dağlar,

Kendi gölgesine sığınmış bir adam
Suskun, ağırbaşlı,
Yalnız; bir o kadar.
İçimde konuşmayan bir şehir var;
Sokakları sessiz,
Lambaları solgun,

Kimse kimsenin yarasını görmüyor artık.

Çünkü herkes,
gülüşünü ütüleyip çıkıyor evden.
En çok da "İyiyim."
kelimesi yalan söylüyor.

İnsan dedikleri, vitrine dizilmiş indirim değil,
Kimi etiket taşır, kimi yükünü gizler.
Bir selamın ömrü bazen ekmek kadar sıcak,
Bir suskunluk, pas tutmuş kilit gibi bekler.

Otobüs camında yüzünü arayan sabah,

Bir ayna mıdır dünya, yoksa puslu bir perde mi?
Her baktığımda başka bir yüz gösteriyor kendini.
Dokunsam kayıyor, konuşsam susuyor,
Gerçek dediğimiz şey, belki de en büyük düş oluyor.