Eksik Parça Şiiri - Mustafa Özhan

Kimse kimsenin yarasını görmüyor artık.

Çünkü herkes,
gülüşünü ütüleyip çıkıyor evden.
En çok da "İyiyim."
kelimesi yalan söylüyor.

Bir gün fark ettim...

Saatler zamanı göstermiyor,
ömrümüzden eksileni sayıyor.
Asansörler insanları yukarı çıkarıyor,
ama karakteri hiçbir kata ulaştıramıyor.

Bazı insanlar,
cebindeki bozuk paraları sayarken
ömrünün bozuk giden tarafını
unutuyor.

Çocuklar büyümüyor aslında...
Sadece oyuncaklarının
fiyatı değişiyor.

Annemin elleri,
en pahalı kremden daha gençti.
Çünkü alın teri,
yaşı değil, emeği saklıyordu.

Bir ekmeği ikiye bölüp
üç kişiyi doyuran insanlar gördüm.

Bir de on masaya oturup
tek bir kalbe sığamayanlar...

Hayat,
kapıyı hiç çalmıyor.

Bir bakıyorsun
çocukluğun gitmiş.

Bir bakıyorsun
annen yaşlanmış.

Bir bakıyorsun
baban sessizleşmiş.

Ve sen,
hep ertelediğin sarılmaların
yasını tutuyorsun.

Meğer insanı yoran
taşıdığı yük değilmiş.

Söyleyemediği cümleler,
özür dileyemediği insanlar,
teşekkür etmeyi geciktirdiği
ellermiş.

Bir mezarlığın önünden geçerken
anladım;

Toprağın altında
zenginle fakirin aynı sessizlikte uyuması,
hayatın en adil
kararıymış.

Şimdi kim bana
kazanmanın ne olduğunu anlatabilir?

Kaybetmeden yaşanmış
tek bir hayat gösterin bana.

Çünkü bazen
en büyük zafer,
kimse alkışlamazken
iyi insan kalabilmektir.

— Mustafa Özhan