Bak sonbahar kokuyor,
Mis gibi nemli toprak,
Zaman akıp geçiyor,
Dökülen yaprak yaprak
moncer
Gidilen yollar pek uzun,
Şimdi bak mevsim sonbahar,
Çöktü havaya bir hüzün,
Gözlerime yaşlar dolar.
Sararmış yapraklar düşer,
Kimi der muşmula, kimi beşbıyık, kimisi de döngel,
Gönder eşini dostunu bahçeye, istersen kendin gel,
Döngel yemek için tam mevsimi, kim olabilir engel,
Uyarsa damak tadına, ye onu, bitir doya doya...
Bir de bu mevsimde çok tüketilmeli Trabzon hurması,
Işıksın sen kalbimde, sonsuzluğa uzanan,
Uzak da olsa, ümitlerim tükenmeyecek.
Kar da yağsa çıplak bedenime lapa lapa,
İçimde yanan aşkın ateşi sönmeyecek.
Ağlarım göz yaşlarımı atarak içime,
Soruyorum seni ben, ovalardan dağlardan,
Şırıl şırıl akan hep, derelerden çaylardan,
Sanma ki unutuldun sen, uzak diyarlarda,
Çiçekler topladım sana renk renk, yaylalardan.
Papatyalar topladım, fallara bakman için,
Söyle bana aşkını,
Düşürme hiç dilinden,
Bu sevdanın şaşkını,
Ne gelir ki elinden.
Lale sümbül koklarsın,
Biraz önce okudum mektubunu,
Hani bana yazdığın,
O ilk ve son mektubu.
Bir hoş oldu içim,
Sarhoş gibiyim sanki.
Tansiyonum yükseldi belki de.
Sözler başka diyor gözler de başka
Dayanır mı bu kalp onulmaz aşka
Erir sevginden böyle için için
Görsen tanınmaz olur o bambaşka
moncer
Şiir tadında sıcaklığı sözlerinin
Hece hece yakıyor sanki yüreğimi
Mısralar alevi oluyor gözlerinin
Dörtlüğün dumanı sarıyor ciğerimi
Kimi zaman sözcüklerden dökülür sevda
Yağmurlar yağdı bol bol, toprak gelmiş tava,
Gündüz sıcak olsa da, akşam serinler hava,
Köyde işsizsen eğer, zaman geçer berhava
Yağmur damlası değil, su sesi duyduğunuz,
Kar kalır şimdi size, gündüz uyuduğunuz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!