Ne kadar güzel söz bilirsen bil.
Sözü süsleyen ağızdan çıkaran dil.
Bu dil söylerde amel eylemezse el.
Aç bir insanın göğsüne ekmek koy.
Acaba bu aç insan, yemezse ekmeği.
Seyretmekle doyar mı karnı.
Nevbaharda gelmiştim yanına
Çiçekler açmıştın gülizarımda
Ansızın soldu sol cenahımda
Boza pişirdin şu garip başımda
Oy anam anam,ciğerimdeki yaram
Dertlerime derman,yüreğimdeki sevdam.
Hayatımdaki can, canımda cananım
Gözlerimdeki yaşım,sinemdeki özlemim.
Ayrılık ateşi yanar kalbimde oy anam.
Her an dilimde sen,
Hayalin gözümden gitmiyor.
Gözlerim yaşla dolarken,
Ruhum yanıyor oğlum.
Murad almak yok imiş bu dünyada.
Unutulacak olan bu geçici mekanda.
Saadet devrinin peşinde koşmak gerek.
Tamam olur, o vakit hayatımız,canımız.
Allah dilerse ruhumuz yükselir arşa.
Fırtınalar kopuyor, şu zavallı yüreğimde.
Ruh çile çekince kalem güler mi sanırsın
Dert çekmeyen, dertinin halinden ne anlasın
Kalem ıztırabından kalpten gelenleri kagıda dökersin.
Bu çile dertle yoğrulunca ahuzarımı susan yüreği şiir bilirsin
Yürü bre yalan dünya sen iki kapılı bir hansın.
İnsanlar bir kapından girip,öbür kapıdan çıkar.
Sen onca yıllar yaşadım çok çileler çektim dersin
Fakat senin uzun dediğin ömür bir ezan bir selâdır.
Bize uzun gelen zaman ne kadar kısadır bilirmisin
Baharda açan bağlar,sonbaharda solar,kışta ölür.
İnsan arlanmayı unuttu mu herşeyi yapar.
Allahı bırakıp,putu olan bir tutam çıkarına bakar.
Dışarıdan baksan çehresine kendisini adam sanar.
İçine baksan kalbi mühürllenmiş bir kafir yatar.
Diline baksan bal akar, sap yiyip saman sıçar.
Sonrada döner ben ne kadar iyiyim der imandan kaçar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!