Sürekli bir ‘hasret ateşi’, ‘yalnızlık kırgınlığı’ var bedenimde…
Reçetesi ‘zaman’ olan, yan etkisi ‘anı’ öldüren..!
Seni her andığımda sevgilim,
Gözüm gökyüzüne takılıyor;
İkimizin sığa bildiği tek yer çünkü.
Seni her andığımda sevgilim,
Parklara koşuyorum.
İkimizin en çocuksu olduğu yer çünkü.
Adalet şemsiyesi kimin kıçına girdiyse…
Bir an önce çıkartılıp, açılmalıdır…
Yoksa, bu adaletsizlikten hepimiz nasipleneceğiz..!
‘Biz’ varlığımızla ‘biz’ olamadıktan sonra…
Yokluğumuzla ‘hiç’ olsak ne yazar Allah aşkına...!
Şiirlerimde hece-ölçü arıyorlar…
Ölçüsüz bir acıyı hasreti…
Heceleyerek bir kalıba sokamam ben..!
Ben; Aşk tokluğuna bayatlamış bir sevda beslerken…
Bıraktığın karanlıkta aydınlanmak için kendimi yakarken..!
Sen; Kim bilir kimin sofrasının tadı tuzusun…
Kimin evini mum gibi aydınlatıyorsun…
Başaramadım ben unutmayı
Aklımdan bir an olsun çıkarmayı
Başaramadım sevgilim
Sensiz yaşamayı
Vazgeçemedim kokundan, dokunuşundan
Aşkımızı yalnızlığıma ‘oyuncak etme’…
Kırılırız, dağılırız…
En önemlisi ‘biteriz-unuturuz’..!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!