Mustafa Duyar Şiirleri - Şair Mustafa Duyar

Yalaka diyorlar benim adıma,
Ben ne yapayayım karı ağazlıyım.
Tozlar bulamazsın bak kanadıma.
Böyle olan halden ben de razıyım.

Karım derse ki dur o an dururum,

Gönülden severek güzelim teni,
Mutlu yaşayanım görünçe seni,
Allah ayırmıyor candan seveni,
-Seni çok sevenim ben karıcığım
-Canım bir tanemsin sen karıcığım.

Yine akşam oluyor.
Karanlık çöküyor etrafa
Benim garip gönlüm
Nazlı yarini arıyor.

Yar!

Akşam oldu yine,
Karanlık çöktü etrafa.
Benim gönlüm hüzünlendi.

Saçlarıma aklar düştü
Yolda giderken

Karanlık gecede gözüm görmezken
Gittiğim yolları gösteren oldun
Hüzünlü yaşayıp devran sürmezken
Gönlüme umudu sen veren oldun

Karanlikta kalıp yaşamak zordu

Karanlıklar içinde yaşayan oldum
öyle zaman geldi gülmeyi unuttum
hayatı yaşarken ağlayan oldum
bu kocaman dünya bana karanlıktı
Bir güneş doğdu yüksek dağın tepesindenn
karanlık dünyam aydınlık eden

Kalleşlik aklını başından almış;
Sözün belli olmaz karekter bozuk.
Gözlerin uykuya kabusla dalmış;
Gözün belli olmaz karakter bozuk.

Yanına gelenler halin sormuyor

Sevilmekte senin hakkın,
Sevilenler cana yakın,
Kibirsiz olmaya bakın,
Kalp kıranı Allah sevmez.

Kalbini kırana küsme,

Gözün gözüme bakıyor.
Şimşek gibi de çakıyor.
Gönlün gönlüme akıyor.
Gözün gözümde kalsın.

Sevdalıydı hallerimiz

Bir güneş doğdu yüksek dağın tepesindenn
karanlık dünyam gözüken oldu
gökteki gözüken ay yıldız ay kayboldu

güneş görmeyendi gözlerim
şimdi görüyorum cıhan alemi.