Mustafa Duyar Şiirleri - Şair Mustafa Duyar

Yarimi sevdiğimden,
Yolunda kölesi bile olurum.
Ayaklarına kapanarak
Onun yanında dururum.

Aşk duyğularıma tatıp,

Böyle emir etmiş onu yaradan.
Canımı almaya gelen azrail,
Amel defterini alan kiramen.
Canımı almaya gelen azrail,

Yatakta inlerken yanımda durdu,

Ahireti düşün putlara tapma,
Doğruyu bırakıp eğriye sapma,
Amel sayfasında günahı yapma,
Ecel şerbetini içerler birgün

İslamdan ayrılıp batılı anma,

Benim param olsa alırım kömür
Fakirlik halimle bitecek ömür
Çektiģim çileler sen şöyle dursun
Odunla yaktığım soba sönecek

Gönüllerimiz çoşsun
Dillerimiz konuşsun,
Gözlerimiz buluşsun,
Bu gece son gecemiz.

Gönül aşkta bulunsun,

Son mektubu yazarken ellerim titredi
mektup kağıyını gözlerim görmez oldu
hüzünlenen gözlerim ağlayıp
kağıta dökülen gözyaşlarım
sanki mürekkep oldu yazmaya başladı
deryalara dönüşüp dağıldıkças dağılyordu

Yıllar geçen oldu gelmedin bana,
Kavuşan olmadım özlenen cana,
Hayaller kurduğum gizlenen ana,
,Kavuşan olmadım özlenen ana.

Halen umutluyum gönlümde aşkın,

Son nefes verirken geldi azrail,
Böyle emir etmiş bizi yaradan.
Amel defterini ister mikail,
Böyle emir etmiş bizi yaradan.

Yatakta inlerken yanımda durdu,

Yarab
Sen beni de yarattın
Öyle an gelir ki
öleceğimi biliyorum
Azrail gözüktü gözüme

Benim sözlerimi duyan anlasın,
Hal hatır sormayan neye yarar ki.
Benim bu halime yanan anlasın,
Kardeşi dışlayan neye yarar ki.

Bağrına basmayı bilmeyen olsa,