Yüzümde yangın...
Yaşamın karmaşası yanında,
Ölümün sıradanlığı mı bu?
kahrolmak kolay.
ya kahrolamamak?
ÖLMEK
Ölüm , uyanmaktır yeniden.
Bir aceleyle rahm-ı maderden,
Fenalar alemine gelinen,
Kısa uykudan uyanmaktır, yeniden.
Şiirler vardı tepeden inme...
Gözlerimde perdelerle yürüdüm.
Ne ayağım takıldı taşlara, ne yol bitti...
Görmek için yolun sonunu,
Yürümem gerekti.
İs karası düşlerim
Elim yangın, yüzüm kor.
Savaş bitmiş, kanlı ellerim
Aklım yorgunluktan ölüyor.
Kaleler düşmüş, kaçmakta fillerim.
Zafer sarhoşu şeytan,naralar atıyor.
Ne fikir kaldı geriye, ne şiir, ne sanat.
Dönüşü olmayan inişlerle dolu hayat!
Konuşan ben miyim, bu eller kimin?
Çıkrığa bağlanmışım, boynumda bir halat.
Mutluluk, sükûnet orada, ileride.
Ölümü gördüm dün gece, açıktı gözleri
Yüzünde tebessüm, sessiz ve bilge
Hayatın anlamına dair tüm sözleri
Yalanlamakta alnıma vuran gölge.
Susamışım ne fayda,irin dolu kaseler
Gündoğumu şimdi farksız günbatımından,
Güzel günler gelmeyecek artık!
Söz bile edilmez ışığın adından,
Gündüzler gecelerden daha karanlık!
Küf kokulu bir siyah duman
Gözlerinde kasvet bulutları
Ha yağdı şimdi ha yağacak
Bir korku ki, titrer dudakları
Dokunsalar ağlayacak
Baba; bir erişilmez duvar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!