Mürekkepsiz Kalem Şiiri - Sadık Kocabaş

Mürekkepsiz Kalem:
Her şeyi tükettik kendi elimle,
Bir kuru sitem kaldı şimdi dilde.
Anlatmak istedim bunca kelamla,
Yorulmuş yürekte can canı yormuş.

Yazdıkça tükendim, ucum aşındı,
Bitmeyen dertlerim boyumu aştı.
Ben kendimden verdim, sabrım taştı,
Gönül defterini hırslar bürümüş.

Açmadım içimi, gizledim özü,
Sakladım derine en güzel sözü.
Söylesem kör eder bendeki közü,
Sükutun bağında baykuşlar ötmüş.

Anlamaz bekleme, yorma kendini,
Yıktılar gönlün o yüce bendini.
Arayıp bulmadım dert dengini,
Herkes kendi dünyasında bürünmüş.

Tüketme kalbini, koru özünü,
Kalemsiz Şair'im sakla sözünü.
Dönme sakın vefasızlara yüzünü,
İçten içe yanan ömür de bitmiş