Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
1972 / Van / Gevaş...
Gevaş'ın durgun kıyılarında çekirge seslerine
karışıyordu annemin esmer sözcükleri,
kaybolduğu masalda yolunu bulmak için, ardında
sözcüklerini unutan bir çocuğun yalnızlığıyla büyüyordum.
İlk hecesi zor öğrenilmiş bir 'ben' olan gözlerimin ufkunda
büyümek,
kimi dillerde yaşamaktı; kimilerinde ise...
Zaman, Kafka'nın günlüklerine izi düşmüş bir kül yığınıyken,
heybemde kalan yangınlarda bir varolma masalıydı şiir...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!