Ne kadar dert varsa gönlüme yığdın
Hani sen dağlardan inmeyen çığdın
Ufacık dünyama nasılda sığdın
Sen benim başımın belası mısın
Ben kendi halimi bileyim desem
Gönül senden ayrı kaldım kalalı
Sen olmadan nefes aldım alalı
Bu deryaya sensiz daldım dalalı
Sırtım döşek başım yastık görmedi
Dertlerin benimdir yar bundan böyle
Sen yeter ki güven bendeki aşka
Ne derdin olursa gel bana söyle
Sen benim gönlümde başkasın başka
Baksana ey deli gönül baksana
Kullar kula kul olmaya başladı
Bundan böyle artık huzur yok sana
Kalpler kalbe çöl olmaya başladı
Sessiz sessiz aşkın ile yanarken
Figanımı feryadıma kattım ben
Gün yüzüne erdim diye sanarken
Bataklıktan bataklığa battım ben
Hasretin doruğunda can verirken bülbüller
Sevginin kumpasında vurulmakmış beklemek
Sonbahar hazanıyla boyun bükerken güller
Zamanın deryasında durulmakmış beklemek
Ayrılırken sevdiğim
Bekle demiştim sana
Nedir şimdi yaptığın
Bu dert reva mı bana
Bir insan sevdiğini
Kalbimin yıldızıydın bulutsuz olduğunda
Terk ettin acımadan karanlık dolduğunda
Dilerim ki seni de biri sevip, bırakır
Yüreğinin gülleri sararıp solduğunda
Belki beni anlarsın sende kahrolduğunda
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!