Mumların Işığı Şiiri - Kasım Kobakçı

Yeşilden gitmek kutlu bir yol mudur?
Tanrım yüreğimi imanla doldur.
*
Masum rahibeler düşte ağlıyor,
Duanın ipiyle kalbi bağlıyor.
*
Kutsal bir sükunet sarmış dünyayı,
Gözyaşı siler hep sonsuz rüyayı.
*
İçimde parlayan ilahi korku,
Ruhumu sarıyor o kutsal doku.
*
Gece yarısında sessiz dehlizler,
Tövbekar olanı gölgede gizler.
*
Yeşilden giderek nura varırım,
Rabbimin aşkıyla kalbi sararım.
*
Çatlayan sabrımın gülleri soldu,
Günahkar ellerim tövbeyle doldu.
*
Manastır içinde çınlayan sestim,
Ben artık dünyevi arzuyu kestim.
*
Sanki bağışlanmak tek dileğimdir,
İlahi merhamet son meleğimdir.
*
Zaman tespih gibi düşer elimden,
İlahiler kopar yorgun dilimden.
*
Uzun ibadetler kurtarır canı,
Siler yürekteki sonsuz ziyanı.
*
Her kutsal kelime açar bir kapı,
Temizler ruhumu ilahi yapı.
*
Siyah fistanıma düşer gözyaşım,
Secdeden kalkmıyor çaresiz başım.
*
Yeşilden giderken affet Tanrım sen,
Kalbimdeki kirli arzulara men.
*
Mumların ışığı yüzüme vursun,
Yüreğim günahsız divana dursun.