Mum Kadın Şiiri - Aslıgül Kılıç

Bir mezar kazdım göğsümün tam ortasına,
Sütümle besledim ölümü, her gece kan uykusuna.
Ben bir anne değilim, ben canlı bir tabutum artık,
İçimde nefesi kesilen, dışımda kokan bir karanlık.
Bak, parmaklarım eriyor, dokunduğum her neşe haram,
Kendi etimden tiksiniyorum, ben yaşayan en derin yaram.
Tanrı beni unuttu, ben ise Tanrı’yı affetmedim,
Kendi evladını koruyamayan bu bedeni hiç sevmedim.
Eriyorum... Mürekkebim toprağa karışıyor,
Kocam gelmiş, yerdeki enkazımla barışıyor.
Beni yeniden yapıyor, kilden ve kederden bir kadın,
Ama içimdeki o sessizlik, benim asıl tek adım.
Nefret ediyorum bu sesten, bu yüzden susuyorum,
Ben her gece kendi ruhumu, bir kaseye kusuyorum.
Beni toplama sevgilim, bırak bu zemin beni yutsun,
Çünkü bu anne, evladının adını bile unutsun.