Değiştim, demiştin.
Gözümde hala aynıydın.
Başkasına da gönlüm düşmedi dedin,
Sen yalan söylemezsin.
Sen desen ki: "ben yalan söylüyorum."
Yine de inanmam!
Duvarlarda konuşur mu?
Bilmiyorum hiç sınamadım
Atası düşman iki çocuk gülüşür mü?
Ben hiç yakalamadım
Düşmanlık çekişme
Çok düşündüm de vuramadım kendimi
Kimseye açamadım meçhul derimi
Unutmadım o girdiğim kabristanı
Unutmamı bekleme benden sevdamı
Sensiz de ümit var ümitsiz değil yarınlarım
Nabi'nin eline tutuşturulan kırık fincan
Vermeyin elime ben dökerim
Gençlikte dört bir yanım heyecan
Şiir demeyin kalemsiz söylerim
Yaşamaya değer bu hayatta
Bir komedi dükkanı;
Günahımı bile aldatmazken,
Aldatılmış ilan edildim.
Tam bir komedi dükkanı!
&
Öylesine konuştuğum herkesi,
Bir köpek sürüsü dolaşırdı etrafta, lisedeyken.
Köpekler sürüyle dolaşır mıymış?
Dolaşırmış işte.
&
Erken fark ettim,
Çalıyı dolandım bir süre ite dalanacağıma.
Seneler önce yorgun düştüm
Hiçbir mısra derdimi anlatmadı
Uyudum, bol bol uyudum
Bu yorgunluk ömrümden akmadı
&
Pınarbaşı'nın ötesi
Bir yaz gecesi dama uzanmış bedenim
Huzurla yıldızları izliyor gözlerim
Hayallerim hükümsüzdür onları iyi tanıyın
Ben hayalini kurduğum her yerdeyim
Bizim köyden bir başka gözükür yıldızlar
Kolaydır bana hasımlık, insan isen
Bir tenhadan denk gelir karaltımız
Kapıdan dönmem o kahvede isen
Bir çayın deminde karşılaşır laflarımız
Vurursun belki beni, vurulmaz değilim
Yaş on beş,
Bir roman, en kalınından.
İsmine bakarak aldım,
İçeriğinden haberim yok.
BOZKURTLAR, Nihal Atsız...
&
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!