Ayrılığın ne sonu var ne dibi
Daha fazla üzme seni seven kalbi
Maziye dönelim eskisi gibi
Dön bana yeniden hatırım için
Bakışalım balkondan, pencereden
Bana olan sevginin üstünü örtmesen
Nolurdu yüreğinin sesini dinlesen
Ket vurmasaydın gül pembe hayallerine
Kırmızı güller dökecektim yollarına
Hayatımız şiir olsaydı eğer
Şiirle şifayı bulurdu hasta
Gelmezdi kulağa kırıcı sözler
Kalbura takılıp çıkmazdı üste
Sevgili çocuklar ders zili çaldı az önce
Maçın ikinci yarısı başladı bence
Rakip içimizde yaşıyor dışta değil
Kazanmak için bahane yok eğil
Biri sohbet ederken dinledin mi?
Saygı gösterip önemsedin mi?
İnsan insanı karşılıklı sever
Değer görmek istiyorsan değer ver
Dün sonu gelmeyen hıçkırıklarla ağladında
Yüreğim parçalanıverdi...
Eziliyor gibiydin ağır bir yük altında
O halini gören gözlerim ıslanıverdi..
Arta kalan zamanda işten
Önünde olsun hobi listen
Hobisi olmalı insanın
Hem ilacıdır sıkılmanın
Güneşin batmadığı yerdi
Vaktiyle Horasan
Hoca Ahmet Yesevi gibi
İlim insanları çıkıyordu oradan
Başlayınca Moğol istilâsı
Oymağıyla yola çıktı
Ben küçüldükçe günden güne büyüyen
Bir sen var içimde gözümü boyayan
Çok yükseklerde dorukta bir yerlerde...
Bir dal var tutunamadığım kökü kalbimde
Takvime göre on dokuzuncu asrın sonları
Yurdumuz için çalıyordu tehlike çanları
Adana vilayetine bağlıydı Dörtyol’umuz
Eskiden beri Ermenilerdi kapı komşumuz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!