Bir gün çıkar gelirim
Sen bilmezsin geldiğimi
Yine aynı gömleği giyersin
Şaçların omuzlarını öper
Kıskanırım seni herkesten
Hâlâ ilkgün ki gibi
Ölümü bilir misin
Canı alan kimdir söyle
Canı alan azrail mi yoksa Tanrı mı
Peki canı veren?
Tanrı mı yoksa canan mı
Biliyorum
Sensizlik düştümü aklıma
Üşüyorum
Bir yaprak gibiyim fırtınada
Çaresiz
İlkbaharı görmek isterken
Daha sonbahara dayanamayan
Dağ başında çoban mehmet
Türkü söyler fatmasına
Dertli kavalıyla
O türkü gibi gerçektir
O türkü gibi yanıktır
Kırık bir kuş kanadının sızısı içime işler
Büyür,iz olur döşüme kalır
Gördükçe sızlar gözlerim
Damla damla sel olur akar
Burdayım yaşıyorum kimseden habersiz
Kim bilir ki içimde akan nehri
Bir gece yağmur yağacak birden
Yıldırım yağacak belki bir ağaca
O zaman korkarak bakar karanlığa bazı gözler
Belki de ağlar yanında biri yok diye
Ama sen ağlamayacaksın
Ne zaman yalnızlık boğmaya başladıysa seni
Yaşanacak bir dünya için;
Toprağı işlemek, ekin biçmek,
Yaşlı bir alnın terlemesi,
Yorgun ellerin nasır tutması
Fırına ekmeği yerleştiren kürek
Ocaktaki kül, hepsi yaşamak için
Hafif sakallı ve kirli giyinirdi
Babadan kalma eski evde kalır
Mahallede kimseyle konuşmaz
Merhabalaştığı üç beş kişi vardı
İnsan yerine koyan da yoktu hani
Babam anlatmışsın hikayesini
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!