Muammer Çelik Şiirleri - Şair Muammer Çelik

mümkün olmasa da aynı tahta oturması iki hünkârin
kolayına kaçıp ben-i adem, tutmuştur yolunu inkârın

yâr iki olmasa da bir gönülde, iki yâr bir dilde olur
yolu birdir aşıkların, aşk-ı sıddıkâda kendini bulur

Bilmem sana ne etmeli
çarmıha gerip
ellerinin içinden çivilemeli
ki,
parmakların yazacağına
dillerin şakır şakır söylemeli…

o zaman coktan gitmiş olacağım
toz kaplanmış izlerime bastığında
gözlerinde çoktan dolmuş olacağım
rengi solmuş hayalime baktığında

BirDeli

düştüğü rahimde hıçkırıyor cenin
başkaldırıyorsa eğer
bu isyan senin
isyanınla baş kaldıran, hıçkırıklı cenin
doğacak aşka ağlıyorsa eğer
çektiği bu sancı senin...

aynaya baktım
gördüğüm babamdı
oğluma baktım
kördüğüm kesik başımdı....

BirDeli

Kopuyor kıyametler içimde, üfledi SÛR’a İsrafil
yürüyor içimde kara bulutlar, işbaşında Mikail
çöktü ümüğüme son an’ın meleği, Hazreti Azrail
kurtaramaz seni, gelse de ihtişami ile Cebrail

Dünya Kalıbında Hapsedersen Aşkı Fedâ…

Buruk bir tebessüme oturdu dudaklarım
Darmadağın şimdi gizemli duygularım
Duygularımı gözbebeklerinde
Gözbebeklerini sözlerinde okuduğum zaman…

Durmak da ne ki,

…kollarında kalayım
dökeyim saçlarımı göğsüne
aksın dudaklarım sabahlara kadar
doğmasın güneş
atmasın tan yeri
başlamayalım sensiz güne yeniden

Sen,
ne herkeslerin sevidiği
ulaşılamayan bataklık
nilüfer'isin
ne de gülbahçelerinde biten
goncagül'sün koklanmamış…

Şiir şiir sökmüştüm renksiz ve monoton dünyalardan
dize dize çekmiş, çıkarmıştım çıkamadığın kozalardan...

Kanatlanıp parmaklarımın ucundan uçan sevgili

hayalin ulaşılmaz ufkundan indirmiştim ben seni...