Mösyö Şiiri - Yusuf Berkman

Açıyorsun pencereyi, dumanı salıyorsun koyu geceye.
Sığdıramıyorlar seni ne bir haritaya ne bir heceye.
Fırlatıyorsun pasaportu masaya, siliyorsun sınırları tek kalemde.
Senin bastığın yerde kurallar baştan yazılır alemde.

Tokyo’da neonlar parlasın, sen vurunca kopar Berlin’de baslar.
Dünyayı ikiye katlar kafanda dönen o hınzır sevdalar.
Sabahın beşi New York’ta, Londra’da yağmur durmuyor sen bakarken.
Kulak dayanmaz bu hıza, dünya çamurda dönerken.

Mösyö dediler mi bir kere, bilirler tamamen globaldir tarzın.
Kraldır her zaman vizyonun, cebini boş bıraksa da hayatın.
Dönsün dünya etrafında, sen durmazsın asla.
Kıta kıta geziyor sesin, uğramıyor sana dert ve tasa.

Uçuyorsun çizilen sınırların üstünden, altında dumanlı bulutlar.
Senin yalnız masanda biter mi hiç kurduğun umutlar?
Yansın diyorsun Ibiza sahilleri, sallansın Rio de Janeiro.
Cepte kalmasa da tek kuruşun, ne bir avro ne bir boliviano.

Takılıyorsun rüzgârın en deli peşine, yönün hep ileri.
Yakalıyorsun her limanda bizden çalınan kayıp geceleri.
Uzanır Paris’ten Tokyo’ya zihinde kurduğun koca köprü.
Seni tek başına görenler sanır yürüdü arkanda koca bir ordu.

Akıyorsun gecenin en koyu içine, topluyorsun şüpheci bakışları.
Sen bozuyorsun baştan, başkalarının ezberlediği sahte kuralları.

Dönsün dünya etrafında, sen durmazsın asla.
Kıta kıta geziyor sesin, uğramıyor sana dert ve tasa.
Uçuyorsun çizilen sınırların üstünden, altında dumanlı bulutlar.
Senin yalnız masanda biter mi hiç kurduğun umutlar?

Sallıyorsun dünyayı Mösyö, pencereden batan güneş şahidin.
Sınırları haritalar çizsin, senin bastığın yerde ağır ritmin.
Gecenin içinden doğuruyorsun bu sesi; tamamen global, tamamen firar.
Bu masada oturan senin, dünyaya meydan okuyacak bir canın var.