Moriyenna Şiiri - Arzu Altun 2

Sonradan... hep sonradan alışıyorum işte.
Zaman akıp gidiyor ve benim aklım başıma hep sonradan geliyor.
Bir özlem yangını büyüyor içimde, Moriyennam...
Dönüp dönüp hayaline sarılıyorum,
Sen hâlâ o taptaze, sıcacık bakışınla duruyorsun karşımda.
Yüreğim sıkışıyor, vuslat efkârda dağılıyor;
Sen karanlıktayken ben güneşi nasıl toplarım saçlarıma?

Ah Moriyennam... Olsaydın şimdi karşımda,
Yine çalardık feleklerden geceyi.
Sen çalar, ben söylerdim; neşe karışırdı karanlığa.
Üç-beş komşunun camını tıklar, çocuk gibi kaçardık.
Sabaha kadar dans ederdik o dar sokaklarda,
Yorulunca denize nazır bir bankta sabahlar,
Başım omzuna düştüğünde dünyayı unuturdum.

Şimdi ise ömür çıkmazı bir ayyaş gibi dolanıyor buralarda.
Zamanın yosması... Ne sırtarırsın karşımda?
Beni baştan çıkarmaya çalışma, çek git! diyorum içimden
Sen gittin gideli fırtınalar dörtnala içimde.
Haykırmak istiyorum ama anlatamıyorum;
Gençliğimi çaresizliğin sunağına, yüreğimi senli yıllara gömüyorum.

Buruşuk ellerimi yüzümde gezdiriyorum artık,
Mağrur bakışlarım ihtişamını çoktan yitirmiş.
Prangalar yüklü hatıralar, bir vagon gibi sıralı arkamda...
Gördün mü Moriyennam? Artık rüyalarım bile sadece "bir kavuşumluk."
Buralar artık hep güz yokuşu...
Korkma, unuturum diye korkma sakın;
Kalbimin başköşesinde yerin ayrılmışken, ben seni nasıl unuturum?

Saatin beşi Moriyennam... aklım yine firari.
Elimde sararmış bir gençlik, kulağımda o özlediğim sesin.
Nerdesin?
Hep sonradan... aklım başıma hep sonradan...