İnsan bazen bunu unutuyor.
Sanki bu dünyaya kalmaya gelmiş gibi
yarınlara güveniyor.
Söylemek istediği sözleri erteliyor.
Sevdiğine sevgisini göstermeyi bekletiyor.
Bir gönlü kırdığında,
“Nasıl olsa sonra konuşuruz.” diyor.
Oysa hayatın en büyük yanılgısı,
insana “sonra”yı garanti edilmiş gibi yaşatması.
Hepimiz bu dünyanın misafiriyiz.
Gelişimiz bizim kararımız değildi.
Gidişimiz de olmayacak.
Bir gün, hiç hazır olmadığımız bir vakitte
sofradan kalkacağız.
Arkamızda yarım kalmış cümleler,
söylenmemiş güzel sözler,
sarılmayı ertelediğimiz insanlar kalacak.
Belki de insanın kendine sorması gereken asıl soru şu:
“Ben bu dünyadan geçerken
hangi gönülde nasıl bir iz bıraktım?”
Çünkü insan,
ardında bıraktığı eşyalarla değil,
dokunduğu yüreklerle hatırlanıyor.
Kimi bir duayla anılıyor.
Kimi bir tebessümle.
Kimi yıllar geçse de dinmeyen bir özlemle…
Kimi de arkasında öyle bir kırgınlık bırakıyor ki
gidişi değil,
yaptıkları kalıyor geride.
Madem misafiriz;
öyleyse birbirimizin gönlünü bu kadar yormasak…
Seviyorsak söyleyelim.
Özlediysek arayalım.
Kırdıysak gönül alalım.
Birinin yükünü hafifleteceksek
elimizden geleni esirgemeyelim.
Çünkü bazı vedalar
“sonra görüşürüz” denilecek kadar uzak değildir.
Bazı insanlar
son kez sarıldığımızı bilmeden sarılır bize.
Bazı konuşmalar
son konuşmamız olduğunu anlamadan biter.
Hayatın bize verdiği en büyük ders de belki budur:
Hiçbirimiz burada kalıcı değiliz.
Ama bıraktığımız iz,
bizden sonra da kalabilir.
Öyleyse bu kısa misafirlikte
kimsenin kalbinde ağır bir yük olmayalım.
Bir gönülde yerimiz varsa
onu incitmeden taşıyalım.
Birinin hayatına girdiysek
çıkarken ardımızda biraz iyilik bırakalım.
Çünkü gün gelecek…
Kapı bizim için de açılacak.
Ne kadar kalmak istediğimiz sorulmayacak.
Hazır olup olmadığımız beklenmeyecek.
İstesen de gideceksin.
İstemesen de…
Geriye yalnızca
nasıl yaşadığın,
kimi sevdiğin
hangi gönülde nasıl bir iz bıraktığın kalacak.
Madem adımız misafir…
Öyleyse giderken
ardımızdan birinin içinden şu cümle geçsin:
“İyi ki bu dünyadan geçti.”
Kayıt Tarihi : 8.08.2026 12:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ölümü ne güzel tasvirlemiş Cahit Sıtkı; "Bir kere misafire çıkmış adın. İstesen de gideceksin, istemesende.." Güzel gerçekten esinlenerek yazılmıştır




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!