Mira Şiiri - Kenan Gezici

Sana Mira dedim, şiirlerimde adın geçmedi.
Kimse bilmedi sevgisine yöneldiğim düşün.
Bir bulut üzerine yazdın, sana söyleyeceklerimi.
Sana olan tutkumu bilmedi bulutları taşıyan rüzgâr.
Belki sen de bilmedin, nereden bilecektin.
Ne ben söyledin ne sen fark ettin baktığın gözlerimden.
Adın yok kimsenin yanında söylemem adını koydum Mira.
Acının hep kıyısında gölgelendi düşlerim.
En kutsal bildiğim, prangasıyla bağlayıcısı oldu.
Ellerim, tenim kavruk düşlerle birlikte mateminde.
Adını köle duyguların esiri olmuşken nasıl söylerim.
Hem öksüz hem yetim öz başıma adım hece sizdi.
Geçmedin tenhasında durduğum kavak ağacının.
Hiç bu kadar mahsun olmadı yalnızlığım.
Dişlerimle kurduklarımın her gün yıkılırken.
Eksik olmadı depremli günler, geçmişimi sürükleyen.
Herkes payına düşeni dağıtırken beni.
Adın kaldı bende Mira herkeste öyle bilsin.
En çok oraya yakışırdı, yüreğime yazılıydı senin adın.
Şimdi hangi bahar senle gelecek ya da yetim kalacak.
Kuru ot gibi mi yanacak bir patikada mı kalacak ruhum.
Sensiz kıyısında kaldığım hep duman açıyor buralar.
Uzayıp giden şafak değil, boyunca uzayıp giden hasret.
Gittikçe yalnızlaşıyorum, bir senle konuşuyorum.
Deprem uğultuları hecelerime dökülüyor şiir yazarken.
Ellerim Kerem eli, değse bedenine biterim.
Yoksun soğuyan ellerim kalıyor iki yanda öylece.
Mecnun yurdu oturduğum küçücük kanepem.
Karşımda duran muhabbet kuşları sorular düşürüyor.
Karşılığı olmayan düşler geçiriyor aklımdan.

Kenan GEZİCİ 01/06/2026