Minnoş'un Memleketi Şiiri - Sibel Orhan

Bizim köyde bir Minnoş var,
Ne fare tanır, ne martı, ne kartal!
Çatılardan sekerek iner dama,
Ağaçtan bile korkmaz vallahi ama!
Gözleri yeşil mi yeşil, zeytin gibi,
Kuyruğu yelpaze, yürüyüşü musiki
Bir salkım üzüm gibi sarkar bazen,
Gören sanır, saraydan çıkma sultan!
Tavuklar kaçışır görünce onu,
Horozlar sus pus olur o anda
Minnoş bir sıçrar, samanlığa girer,
Fare değil bu, uçan efsane meğer!
Çocuklar peşinde çil yavrusu gibi,
“Minnoooş!” diye bağırırlar neşeyle biri
Minnoş aldırmaz, kuyruğunu sallar,
Bir değişik cilve, naz, edalar…
Bir gün çıkmış harman yerine,
Yatmış patozun gölgeliğine…
İnek gelmiş, dokunmuş burnuna,
Minnoş bir bakmış, “hoh!” demiş oyununa!
Nine der ki: “Acayip kedi,
Ruhu var bunun, insan gibi”
Dedeyse gülerek ekler her gün:
“Bu Minnoş’un soyunda aslan var, düğün!”
Ve gece olur, köy birden susuverir,
Minnoş damda, yıldızlarla seyran eder
Ay ışığında kuyruğu halı gibi serilir
Rüyasında kovalar haylaz pireyi!