Minnetsiz Ömür Şiiri - Güven Tekin

​Eskidim diyorsan, cevherindendir,
Eskimeyen ruhun, öz değerindendir.
Hurdacı ne anlar antik sevdadan?
Senin kıymetin, bizzat kendindendir.

​Kendini sevdirmek bir köleliktir,
Asıl hürriyet, dik bir kemiktir.
Kimseye yaranma, kimseye eğilme,
Bu devirde dürüstlük, büyük yiğitliktir.

​Yıkıldım mı sandın? Sadece sustum,
Kendi kurallarımla dünyaya küstüm.
Kaybeden ben değil, kıymet bilmeyen,
Ben en ağır zehri, içime kustum.

​İster sevsinler, isterse silsinler,
Beni sadece layık olanlar bilsinler.
Hayatın acısı işlemiş kemiğe,
Daha ne desinler, ne getirebilirler?

​Bir yanım çocuktur, hep o geçmişte,
Bir yanım deryadır, bitmez bu işte.
Kurtulmak istedikçe bağlar bu gidiş,
Ruhum bir kafeste, derin bir teşvişte.

​Sonumuz hayır ola, yolumuz duman,
Gidişat karanlık, vermiyor aman.
Ama ben bilirim kendi gücümü,
Yükümü taşırım, her vakit, her an.

​Sırtımdaki izler, hep "dost" eliymiş,
O sahte gülüşler, meğer deliymiş.
Bir kere dönüp de ah etmedim ya,
O benim farkımdır, benim dilimmiş.

​Ne ettiysem ettim, kendi kendime,
Dertlerimi kattım, kendi bendime.
Yabancı ellerden merhem istemem,
Kimseyi ortak etmem, kendi derdime.

​Kimseye yaranmak, ruhun yüküdür,
Bu hayat dediğin, bir göz büküdür.
Tek başıma kalkar, dimdik dururum,
Bu benim hikayem, benim türkümdür.

​Ağır abi derler, duruşum asil,
Gönlümde silinmez, kadim bir tescil.
Eskidikçe artar benim değerim,
Sözümde hakikat, özümde sebil.