Minik ev(1) Şiiri - Yasemin Tanık

Minik bir ev vardı orada
Tahtaları eskimişti
Merdivenleri gıcırdıyordu
Ama bacası tütüyordu
Küçük bir masa vardı evin önünde
Çay kaşığının sesi yeterdi tebessüme
Küçük bir ev, kime yetebilirdi?
Renkli yorganlar bahçede havalanırken
Kediler o evin önünden süt içerdi
Ekerdi hanımelini evin babası
Kokusu sokakları sarardı
Herkese yetiyordu işte minik ev
Tenceredekine bakmadan mutluydular
Çocuklar akşama kadar koşardı
Kuru ekmeğin bile tadı başkaydı
Kaç fırtınada,
Devrilmemiş bir mutluluk vardı o evde?
Şimdi o evin yerine başka bina dikmişler
Sorarsan o minik kızı
Pembeyi hala seviyormuş
Kızarmış ekmek yerken de;
Kaçıyormuş gözüne bulut…
“Hep içimizde bir bulut var”
diyormuş o pembeyi seven kadın...
O minik evi hep hatırlıyormuş