Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Adım Mikdat öyledir de, çağıranlar az olur
Ya babayım ya dedeyim ya amcayım ya dayı
Kimi komik kimi acı, kiminde de haz olur!
Toplanırlar çoluk çocuk doldururlar odayı!

Daha evden ilk adımı dışarıya atarken

Derdiniz nedir ki anlatın hele
Neyin savaşını veriyorsunuz?
Ele uşak olup şeytana köle
Hayvanlaşıp ine giriyorsunuz

Yeter artık yeter verilen cefa

Kendinin cahilidir bildiğini düşünen!
Bildiğini yeterli bulan âlim olamaz!
Uyumaya mahkumdür koltuğuna döşenen
Utangaç ve kibirli olan âlim olamaz!

Hiçbir şey öğrenemez bildiğini sananlar!

Anlamadım gitti o çocukları!
Yalnız dinsizler mi özgür olsunlar?
Yetmiş iki millet hem buçukları
Sade dansözler mi özgür olsunlar?

Cumhuriyet varsa yoktur esaret!

Eksiksiz dost olmaz, olmamıştır da
Her kim aramışsa, bulmamıştır da
Boş yere arama, kalmamıştır da!

Doğru dur, eğri dur düzel arkadaş!
Kişi eksiğiyle güzel, arkadaş!

Kar yağdı lapa, lapa kapalı pencereler
Buhar sardı camları kaynıyor tencereler

Ne gelen var ne giden sinem yanıyor sinem
Bu kadar lahanayı niye pişirdi ninem

Pazarın ortasında ne bir göl var ne nehir
Aklınızdan geçmesin var mı ki böyle şehir

Bataklık arasan çok, ama bulunmaz sazı
Böyle nice muhitte gördüm yüzlerce kazı

Kendine bir çeki düzen versene!
Bu hallerin güzel değil, hiç değil
Üzüyorsun dostum bunu görsene
Ağzını tut bu o kadar güç değil

Dostlarına ne çok kızar, gülersin

Kangren olan yarayı pansuman eden kişi
Ya cana kast etmiştir veyahut tabip değil!
Bu işte kasıt yoksa, demek bilmiyor işi!
Merhameti marazdır, bilinçli habip değil!

Ozan Mikdadi

Ahir zaman çağıdır dünyanın şu deminde
Ölüm bile düşlenmiş hayatta kâr kalmamış
Sahibi yok mazlumun babasız yetimin de
Vatanından dışlanmış gidecek yer kalmamış

Doğru yazmıyor artık, hırsız olmuş kalem de