Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Hastalıklar çeşit çeşithem maddi hem mavevi
Derde yanmak hastalıktır çaresi var elbette!
Hiç bir insan değil eşit dert değil ki bir nevi
Öyle sanmak hastalıktır çaresi var elbette!

Kimi cahil kimi alim kimse değil bir karar

Oynuyor benimle çarkıfeleğim
Bu gam bu hüzünle öldürür beni
Yerine gelmedi hiçbir dileğim

Peki ya sen kimsin, söyle necisin?
Atıp tutuyorsun duyanın da yok!
Altından çıkarsın her bir necisin
Ciddiye alan yok uyanın da yok!

Tezzat alanında kendini aştın

Cennetten bir köşesin eşsizdir dorukların
Dağların tepelerin puslu olur Çaykara’m
Rengârenk bitkilerin meşesi, korukların
Çam kokan ormanların sisli olur Çaykara’m

Ne bir yetim okşadı ne bir açı doyurdu
Kimseden hayır dua almayacak bilmez mi?
Yedirip içirmedi, her sofraya buyurdu!
Ötede de ikramlar bulmayacak bilmez mi?

Malından yemez, hem de dünyaya tehir eder

Sahte mesleğiyle cinci, muskacı
Eline düşersen seni çalandır
Dikkat et takmasın sana kıskacı
Cinciye aldanma işi yalandır

Çocuk istismarı!

Bir ülkede eğer çocuk ağlarsa
Küçük yaşta ezilmeye alışır
Çalışarak eve gelir sağlarsa
O çocukta güvensizlik gelişir

Çok akıllı geçinen birine!

Gelmiş geçmiş nice büyük alimler
Göremediğini gördün değil mi?
Nice içtihatlar nice ilimler
Hepsine bir sünger sürdün değil mi?

Salyangozun kuruttular neslini
Satanı çok, alanı çok olunca!
Kimse bilmez hikâyenin aslını
Katanı çok, yalanı çok olunca!

Sürüp gider garibanın “dram’ı”

Ne şükür ne fikir ne insaf kalmış
Haddini aşıyor bazımız bizim
Birçoğu şaşırıp aykırı almış
Vefakar olsa da azımız bizim