Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Türkiye ye izine gidip gelen birisinin, cami lokalinde atıp tutmaya başladı, Türkiyede acınacak insan yok, hepsi bizden zengin, fakirler de fakir oluşları kendi suçları, ve bir sürü laf attı, ben de ona bu şiiri yazdım, önce ona okudum şimdi ise sizinle paylaşmak istedim buyurunuz

Unutma daha dün dü
Tezek sana tütündü
Dertlerin büsbütündü
Ne zaman adam oldun?

Gönlümde fırtınalar koptu tayfun misali
Gözlerimden akan yaş, onu dindiremedi
Parçalandı çiğerim, bekler iken visali
Bu ana sabretmeyi, nefsim sindiremedi

Soğuğunda gecenin, alev alev yandığım

Sevda rüzgarları değince bana
Kuru yaprak gibi savurur beni
Sevda sağnak sağnak yağınca bana
Çöllere savurup kavurur beni

Küle çevirse de yârin yakışı

Tabiata aykırı
Koşturmuşuz beygiri
İğdiş ettik aygırı
Katır dolmuş her taraf

Kuruyunca delta’lar

Bir dini hikaye (kıskanç komşu)

Bir zamanlar bir yerde Salih bir zat yaşardı
Geçimini helalden kazanmaya koşardı

Ahlakı çok güzeldi faziletli kişiydi

Nasıl etsem bilmem, bilen söylesin
Sora sora yazdım, olmaz dediler
Bu işin yolunu tarif eylesin
Sıra sıra yazdım, olmaz dediler

Rahatı huzuru sayarak hiçe

Selam bizden saygı bizden
Sevgi bizden övgü bizden
İstemeyin mevkı bizden
Ayağınız altındayız

Anadolu, ana dolu

Şair olan insan, ciddi olmalı!
Bir gün şöyle bir gün böyle olmuyor!
Örnek olup gönüllere dolmalı!
Bir gün şöyle, bir gün böyle olmuyor!

Şair ne diyorsa, kulağı duysun!

Hep sırt üstü yatıldı
Dama neler atıldı
Neler bize katıldı
Arap saçına döndü

Vaatler kaldı lafta

Annen ninilerle seni büyütmüş
Okula giderken elinden tutmuş
Öğretmenin seni sözde okutmuş
Artık uyanmanın zamanı geldi

Okudla ilk fişin Ali top oyna