Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Gönülden gelen bir sestir
Bu benim becerim değil
Şairlik arzu, hevestir
Bura benim yerim değil

Her gün bir şeyler yazarım

Bu ne tutum, bu ne hâl?
Gidişat yüzkarası
Yok olmamız ihtimal
İki nefes arası
Yanlış ülkede miyiz?
Türkiye mi burası?

Nasıl oldu, uzun zaman sabrettik
Elimizden vatan çıktı, çıkacak
Acep niye biz geçmişte harbettik
Her değeri biri yıktı, yıkacak

Çok hazindir milletimin dıramı

Düşünceye dalmıştım, gecenin yarısında
Daldım olduğum yerde, efkar deryalarına
Acaba ne var diye gafdağı gerisinde
Binbir türlü vehimler kattım hülyalarıma...

Hülyalarıma baktım,

Göz kulak evlatına
Her an yetiş imdadına
Sıkı sarıl halatına
Boş bırakma bebe diye
Kulağına küpe diye
İncil değil inciler tak

Şu kara bulutlar çekip gidecek
Er geç çalınacak, türkümüz bizim
Şu gaflet delalet bir gün bitecek
İtibar görecek şarkımız bizim

Türkiye Türk’ündür Türk’ün kalacak

Yükseklere çıkıp eyledin seyran
Her şeyi içine sığdırdın gönül
Vefasız bir yâre olunca hayran
Bana elemleri yığdırdın gönül

Sen bana keder mi çile mi oldun

Yokluğunda varlığını hissetmek
Ne güzel şey tadan bilir, garibem
Yüreğinin acısıyla ses etmek
Dağda seyha atan bilir garibem

Sorup yâri seherlerde kuşlardan

Çukur ama bol keseden
Atanlara inanmayın
Çok sakının vesveseden
Çatanlara inanmayın

Kimi humur, kimi kilap

İki anayol vardır!

İki anayol vardır biri eğri biri düz
Müminler düzü seçer yol alır gece gündüz
Gündüzünde güneş var gecesinde ay-yıldız
Onları rehber alan ne sapıtır ne şaşar