Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Zifiri karanlık sona erecek
Sanmam ki bu zulüm böyle sürecek
Karanlık beyinler bile görecek
Güneşe vuslatı arar geceler

Özgürlüğün olsun bir taşa yaslan

Yerden göğe kadar sevgi saçardı
İnsan ekseninde döndü Mevlâna
Bahçesinde yalnız güller açardı
Cömertçe herkese sundu Mevlâna

Cennetten uzanan bir gül misali

Gözlerimi açtım, dünyada ışık
Gök kuşağı bütün, renkler karışık
Güzelleri gördüm, birine aşık
Oldum, ben ışıksız, olamazdım ki

Baktım sağım solum, ışıkla dolu

İstanbul'u dünü ile
Tarihte ki ünü ile
Kıyas ettim günü ile
Gördüm de inanamadım
Aradım da bulamadım
Saha vardı alan vardı

Allah anıldığı zaman eğer kalbin titriyorsa
Kuran okunduğu zaman sende iman artıyorsa
Sadece ve sadece kul Allaha güveniyorsa
Ağlaması böyle olur gerisi ağlamak değil

Bollukta da darlıkta da Allah için harcar isen

Köylü Hasan bezmiş sesi çıkmıyor
Çalanlara gıpta eder ne dersin?
Hal çaresi var ya ona bakmıyor
Talanlara gıpta eder,ne dersin!

Ona ne dersen de, batsın huyun de

Adam gibi laf dersin
Her sefer gaf edersin
Bu ne tuhaf gidersin
Kendine gel kendine

Öğüt verme öğüt tut

Elimde kalemim, gönlümde dünya
Yazsam neye yarar, ne yazarım ben
İlham çıkıp gider, yerleşir hülya
Sezsem neye yarar, ne sezerim ben

Oturmuştum hayal ettim bu Pazar

Harabeye dönmüş kalıntı gibi
Kültürü mahvedip yıktık ne yazık
Sanki her şey dıştan alıntı gibi
Kendi yolumuzdan çıktık ne yazık

Eşkıya ulu orta vahşet dehşet saçarken
Seyredip ses etmeyen hissizlere kırıldım
Kalabalık bir yerde vurup kırıp kaçarken
Enayi gibi bakan ruhsuzlara darıldım..........Ozan Mikdati

Önümüzde binlerce iyi örnek dururken