Midas Çiçekleri Şiiri - Keçi Çobanı

Sıyırdım ölümü o sabah
Güneşin terkisinde girip yayıldığı anda odama
Kumları savrulmuş sahilin dinginliği yaklaşırken
Suyun serabına kapılmış meftun hallerim son durağında

Sabahın doğurduğu bulutun gülmesi gökyüzü
Ötesine ekilmiş bir kavuşmanın sancısı tuttu
Eğilip aldım yerden yıldız koşması gece küskünlüğümü
Vuslata çeyrek kalan saatin endamına zaman çizdim

Kalktım, rüzgâra dokunan çiçeklerin penceresinden
Ayak sürüdüğüm kaldırımların sırrı yürüyüşümün cellâdıyken
Menzilinin tohumlarını ektiğim sıra sıra dizilmiş
Kavuşmaların
Ahını savuruyorum buğday yanıklı caddelerde nice âşıkların

Avuçlayım öpüyorum sahilin kıyısından havayı
Parmak uçlarımdan dokunuyorum mavinin merakına
Geliyor diyorum tenhası dolmuş turnaların arkalarından
Demlenmişken divane kanatların sürgünü

Dönüp duran ruhumun içinden çıkması bu sabah
Geçmek bilmeyen yolun sonunu değer kirpik uçları
Gözyaşı güler bu sabah
Gemiler kaptansız görür deniz fenerini
Kelimeler susar kervan izlerine değerken tehcirin tefekkürü

Harabeydim yeryüzü kurak kalmışken
Saç diplerine kadar değerdi ecelin üflediği
Hercai bir resmin öğütülmüş somurtanıydım
Sen saklambacını bitirdin tarihin
Aşkın geçtiği yerlere eğilmiş savaşa son vermiştin

Neydin sahi
Beni bu sabah yeniden doğuran sen değil miydin?
Ülkem bu sabah benimle barış sanki
Dünya kapı araladı bensizliğin koştuğu yerlere
Tüm ressamlar beni çizmeye başladı
Köprüler kuruldu
Tarlalar dişledi yeşilin bin bir tonunu
Mehtabın görklü endamı hayaller yağdırdı
Kuzular salındı
Şarkılar küskün sazların diline yürüdü
Çocuklar korku mumunun alacakaranlığını söndürdü

Sen geldin sabah
Bilirim ben bu sessizliği
Tanıdım bu yeryüzünün dilini
Yetişebilir miyim sana?
Yüklerimi ürkütmeden
Tutmadan elini, sıvazlamadan sırtını dünyanın
Ve gabya varmadan mihrabına ram olabilsem
Oysa hep kalp kıpraması
Ruh oyalaması
Yollar uzar
Kısalır kuşların göçü
Dağlar büyür incinir kıyısından serpilen Midas çiçekleri

Acı bulutların toprak sızısı beyaz seslerini duymadan
Tren vagonlarına ilişen kalabalıkların rıhtımını aşabilir miyim?
Sen değen şehrin iliklerinde sızarken bir bayram
Çocuksu toplaşmalarımda ruhumun elbiseleri şenlenir mi?