Mezar Taşı Şiiri - Halil Kumcu

Zamanla pişmanlıkların büyüyecek;
Gecenin bir yarısı kendinle konuşacaksın.
Rastgele, ne aradığını bilmeden telefonda,
Ellerin uzanıverecek ismime… beni hatırlayacaksın.

Kafanın içindeki duvarlara kadar yazacaksın;
Gırtlağına kadar kırılmış hayallerimizi.
O içinin derin boşluklarında,
Aynada kaybedeceksin… ikimizi.

Hiçbir mevsime sığdıramayacaksın bensizliği;
Önce sesim, sonra da hasretim vuracak.
Bilirsin, herkesin akşamı farklı batar;
Yüzün… yüzümde kaybolacak.

Birisinin içinde kaybolmak nedir bilir misin?
Her çaresiz kaldığında, hep onu düşünürsün.
Sonra bir yağmur başlar gözlerinde;
Tenin, kaç kez dağlanır aynı ateşte… görürsün.

Devamlı bir kaçış içinde olacaksın bir ayrılış;
Kör bir kuyuda, derin derin ağlayacaksın.
Hayatının son gününde, son dönümünde,
Bir kıyamet gibi kopacağım… üstüne yaralarının.

Yüreğine yanık bir karanfil kokusu sinecek,
Süngülenecek göğsünde ayrılık şarkıları.
Parçalanan hatıralar katran gibi oturacak ağzına;
Gam zemininde, bitmiş ot gibi olacaksın… sapsarı.

Yaşlılık çatacak sana da bir gün hazan mevsiminde;
Geriye dönüp dönüp bakacaksın…
O vakit eline bir taş alıp,
Mezarımın taşını… yaşınla yontacaksın.

📍Şair Notu: “Mezar Taşı”, insanın en derin yalnızlıklarını, gecikmiş pişmanlıklarını ve yitip giden bir sevdanın kalpte açtığı kapanmaz yarayı anlatır. Her aşk, biraz mezardır kendine; çünkü her terk edişte bir parça daha ölür içimizde. Bu şiir, sadece ayrılığı değil, zamanla keskinleşen özlemi, yaşadıklarımızın bir gün dönüp içimizi nasıl da susturulamaz bir feryatla saracağını anlatır. Kimi sevgiler, yaşarken değil, gidişten sonra yankılanır en derin yerimizde. Ve bir gün gelir... Bir taş olur adımız— Sessizliğin en gür sesiyle konuşur.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yalnızlık, bir fotoğraf değil; her gece yeniden karalanan bir ağıttır.
•Unutmak bir karardır, ama hatırlamak kaderin ta kendisi.

23 Ekim 2023 / Pazar / Bartın