Yağmurlarda üşürdü sevgisiz sevgilim
Sensizliğin donuklaşmış yer yüzeyine yağardı
Beti benzi çekilmiş soyulmuş ağaçların
Kimsesizliğine ışırdı ay dede.
Süslenen hayallerinden içre ben vardı bin bir renk
Dalından sarhoş gazel
Gökyüzü tapınakların seyrine…
Meylinden bitap düşmüş
Yorgun tabiatım.
Gözlerimin keskin utkusu!
Uykusuz gecelerin taçsız prensi…
Kaç yıldız söndürdü parmakların say!
Karılarak kızgın saçlarına koyulduklarında
Devasa ateş topuna büründürmekti kutsal amaç
Alacasında titreyen sefiller tiyatrosu perdelerine
Oryantalist çıplaklığıyla soyundurulacaktı tan
Çırılçıplak!
Tüm karanlık siluetlerin cenneti kalın perdelerinde
Ölümlü gölgelerin…
Kazacağım mezarını.
Kül rengine bürünmüş derin çukurlarına uzanmış
Utançların yüz karası!
Ar damarları çatlağında kırılırken hevesler
Solduğunda gonca güller eli
Yağmurlarda ağlar sevgilim.
Kir tutmaz toprak yarasından kanar derdi şair
Tabiat ana beni yeniden doğur
Kükreyen doğum sancılarından olsun!
Kıyameti mezalim.
Kayıt Tarihi : 16.2.2024 16:00:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!