Mevsimden Arta Kalan Şiiri - Mustafa Alp

mevsim geçişi gibisin
üzerime bulaşan kokun kalmadı

öyle bir gittin ki
sanki rüzgar kapıyı kapatmadan çıkmış gibi
ardında biraz serinlik
biraz suskunluk bıraktın

ben hala aynı sokakta yürüyorum
aynı gökyüzünü taşıyorum başımın üstünde
ama gökyüzü dediğin de
insanın içindeki kadar maviymiş meğer

sen gidince anladım

bir kadının gidişi
bazen bir şehrin elektriğini keser
lambalar yanar yine
ama ışık eskisi gibi değildir

mevsim geçişi gibisin diyordum ya
tam da öyle

ilkbaharın içinden yazı çalan
sonbaharın cebine serinlik bırakan
o aradaki belirsiz günler gibi

insan ne giyeceğini bilemez
kalbini mi
yoksa hatıralarını mı

senin kokun vardı bir zamanlar
yağmurdan sonra açılan toprak gibi
biraz deniz
biraz sigara
biraz da gecenin içinden yürüyen yalnızlık

şimdi yok

ama garip olan şu
kokular gider
insan kalır

ve insan dediğin şey
bazen sadece bir hatıradır

ben seni bir mevsim gibi sevdim
takvimlere sığmayan
haritalara yazılmayan
adı olmayan bir mevsim gibi

belki de o yüzden
ne zaman rüzgar esse
bir şey eksiliyor içimden

ve ben hala anlamıyorum
bir insan
nasıl olur da

bir şehir kadar terk edebilir birini

ama bak
itiraf edeyim

sen gideli çok oldu
ama içimdeki ağaçlar hala
senin adınla yaprak döküyor.