Mevsim Bitince Şiiri - Hamza Mamaş

Her şey uzaklaşıp gider.
Her adım,
Her heves
Her nefes.
Öyle ki doğduğun gün gibi.

Gün, takvim olup yaprak yaprak,
Mevsim, tarım olup toprak toprak gider.
Tarla sürülmemiş gibi olur mevsim bitince.
İnsan;
Hiç gelmemiş, görülmemiş gibi olur ölüp gidince.

Dünya burası a azizim.
Dünya burası.
Rahat ölmek hüner.
Bu neyin kavgası.
İnsanız görece şunun şurası.

Bir de yaşasan aynı.
Yüz de yaşasan aynı.
Kapı bir.
Yol bir.
Akıbet bir,

Ey layemut sanan nefis.
Tek hakikate eğil.
Tek huzurda eğlen.
Nedameti; nasip edenden bil.
Setreyle gûnahlarını.
Şer, şerli ne varsa arındır dünyanı.
Suhulet ile arala tüm kapılarını.

Hak; ayan bir faciri dikiverdi karşına.
Aşüfte ile hamisi takıldılar arkana.
Murat etti Mevla arındırdı sinemi.
Kıyamet tek hakikat kaçıp kurtar kendini.