Sözsüz müzik dinliyorum.
Televizyonu uzun senelerdir seyretmiyorum;
yeni yeni, bazen az bakıyorum.
O da her şeyi değil…
Vaktim olmuyor, yetmiyor ki.
Ziyan oluyorken ömrüm,
bir gün ansızın kapısındaydın ruhumun.
Açtım kapıyı;
dünyanın hâlinden bihaber…
Kötü olmak ne kolay,
konuşamamak ne acı,
ilk göründüğüne yabancı…
Gerçi topyekûn suçlu da sayılmazsın.
Meğer sen de uymuşsun vefasızlıklara.
Anladım ki
bu, yalnızca senin meselen değil;
toplumsal bir mesele.
Kayıt Tarihi : 17.08.2026 14:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!