kar düştü buralara
kuşlar çekti giti uzaklara
yolar kapandı topraklar kayboldu
bir garip köydü unutuldu
hasta olursun doktor gelmez
Senin suskunkuğun
Benim kulaklarımı çınlatıyor
Yüzünün düştüğünde
Kalbim durmaz ağlıyor
Gözlerin soğuk bakınca
Ellerini sıkıca tutup gitme diyemedim
Gözlerini gözlerime kilitleyemedim
Gururum düşmem dedi ayaklarına
kendime söz geçiremedim
Kalbim için için ağladı ayrılıgımıza
Gittin ya canım çok yandı
İçim kor ateşlerle dağlandı
Günüm güneşim karardı
Dünya gözümde çok daraldı
Duymuyor kulağı konuşmuyor dudağı
Elleriyle anlatıyor derdini
Görmedim bu kadar mutlu güleni
Utandım kendimden gereksiz isyanlarımdan
Hayatın bilememişim değerini
Gözlerim damla damla döker yaşlarını
Yüreğim hasretinle kor ateşlerde
Kavuşmazsa sönmez yangınları
Kalbim sızlar sen dönmedikçe dinmez ağrıları
Velhasıl hem hastayım hem yastayım gidişinle
CANIM BABAM
Gün geçtikçe unululur derler gidenler
Gitiğin gün uzakmış sana olan özlemim
Her gelen günle tazeleniyor hasretim
Seni çok arıyor babam diye çarpan kalbim
KIZIM
Canımın canı göz nurum
Kızım kınalı kuzum
Dün bebektin bugün gelin oldun
Yüreğimi yakan ateşten bir korsun
Canım yine yoksun yanımda
Eziliyor içimde sensizliğim
Sonbahar yaprakları gibi
Bir bir dökülüyor hüzünlerim
Canım seni çok özledim
Yüzünü yıkamış toprak çiğ taneleriyle
Ötüşüyor kuşlar sabah seheriyle
Yeni bir güne yeni bir hayat doğuyor
Güneş cama vuruyor uyan diye
Yalan dünya dönüyor yine ömrümden ömür çalarken




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!