Mermerden Gece Şiiri - Nilüfer Kozoğlu

Ay ışığı kilisenin camlarından sızar,
renkli vitraylar kan gibi yere düşer.
Sessizlik, dua etmeyi unutmuş bir kalabalık
gibi çöker mermerin omuzlarına.
Bir anne oturur sonsuzluğun eşiğinde,
kucağında ölü bir tanrı —
ama o an
tanrılık da ölmüştür,
geriye sadece
anne kalmıştır.
Mermer soğuktur derler,
oysa en çok acı
soğukta saklanır.
Meryem’in parmak uçlarında
çarmıhın gölgesi dolaşır hâlâ.
İsa’nın başı geriye düşmüş,
boynunda gece toplanmış.
Dudakları aralık —
son söz değil,
son nefesin unutulmuş izi.
Gölgeler uzar heykelin etrafında,
sanki melekler yaklaşmaya korkuyor.
Çünkü yas kutsaldır
ve kutsala en çok
karanlık yakışır.
Kumaş kıvrımları
mezar taşlarının yazılarını andırır;
her çizgide bir kader,
her gölgede bir veda.
Anne ağlamaz.
Gözyaşı yaşayanlara aittir.
O artık
acıyla taşlaşmış bir ilahidir —
içinde çığlık olan
ama dışarıya yalnızca
sessizlik veren.
Bu bir merhamet sahnesi değil,
bu
evrenin kalbinin kırıldığı andır.
Ve gece bilir:
Bazı ölümler
dirilişten bile daha sonsuzdur

20 Mart 2026