Merkez Olmayan Şiiri - Mustafa Alp

insan, kendi etkisini abartmamalı,
her şeyin merkezinde kendini görmemeli.
çünkü gökyüzü, bakışlarımızdan önce de maviydi,
deniz, adımızı bilmeden de dalgalanıyordu.
rüzgar, hiçbir alkışa ihtiyaç duymadan eser,
ve dağlar, kimse fark etmese de dimdik durur.

bir yaprağın düşüşü kadar sessiz
ve bir yıldızın doğuşu kadar görkemliyiz aslında.
ne eksik ne fazla.
arada bir yerde,
kendi yankımızda kaybolan sesler gibiyiz.

toprağın sabrı öğretir bize beklemeyi,
taşın suskunluğu öğretir katlanmayı.
bir nehir gibi akmayı bilsek,
ne hırsımız kalırdı
ne de bitmek bilmeyen acelemiz.

oysa insan,
bir anlık parıltıyı sonsuzluk sanır.
bir alkışı kaderine yazar,
bir suskunluğu yok oluş.
kendi gölgesinden uzun hikâyeler çıkarır,
ve sonra o gölgede üşür.

evren,
bizden habersiz dönerken kendi ritminde,
biz, küçük telaşlarımızı
büyük anlamlara dönüştürmeye çalışırız.
bir anlığına durup bakabilsek,
göreceğiz ki
yıldızlar bizim adımıza yanmıyor.

kum saatinde akan taneler gibi
sessizce düşer günler,
her biri bir ömrün
küçük birer kırıntısı.
avuçlarımıza sığmayan zamanı
takvimlere hapsetmeye çalışırız
ve sonra geçip gidişine şaşırırız.

insan,
bir damla yağmur kadar hafif olmalı bazen,
bir taş kadar ağır sorumlulukları taşısa bile.
ne göğe meydan okumalı
ne de toprağı küçümsemeli.

çünkü
bir çiçek açarken bile
bütün evren sessizce katkı sunar.
güneş ısıtır,
toprak besler,
rüzgar serinletir,
ve yağmur,
hiçbir karşılık beklemeden dokunur.

biz ise çoğu zaman
kendi adımıza çiçekler isteriz,
kendi adımıza güneş,
kendi adımıza bahar.
unuturuz ki
bahar, kimseye ait değildir.

insan,
merkez olmadığını anladığında
hafifler.
omuzlarından koca yükler iner,
kalbi,
daha geniş bir dünyaya açılır.

ve belki o zaman
bir ağacın gölgesine oturup
sadece dinler.
toprağın kalp atışını,
rüzgarın eski masallarını,
gökyüzünün derin suskunluğunu.

işte o an,
kendini küçültmez,
aksine büyür.
çünkü bilir artık,
merkez olmak değil,
bir bütünün parçası olmak
asıl anlamdır.

Mustafa Alp
06/01/2026 02.00