Mera Şiiri - Diren Demircan

'Pencere önü çiçeği yalnızlığımıza'
Yakasından gül damlardı gelenlerin...

Koyu bir cerahat tuttu sonra
vicdan sokaklarını.
Sirenler bizim için,
çanlar bizim.

Hiç gidemediğimiz sayfiyelerin göğünden
yansıyor bir kızıl.
Kızıl artık o renk değil,
bir elde var sıfır.

Oppenheimer'ın Tanrısıyla düetinden
arda kalan hareketsiz kalabalık,
Allah'ın bir bahçesinden bakıp da
içleniyorken halimize.

Şu meşhur yalnızlığımıza
Ne gelenler misafir,
Ne o allar, gül artık!

Kalpler örtülü
kulaklar sağır
Dil küfürde kaskatı,ağır
Mantık merada aylak bir sığır!