Menzilin Mahremi Şiiri - Efsun Bkr

Vakit geceye devrilmiş, şehir sus pus,
Sadece içimdeki o eski uğultu baki.
Bir gün diyorum;
Sessizce sokulsam o tanıdık menziline,
Parmak uçlarım dokunmadan,
Ruhumun gölgesi gölgene karışsa.
Hiç kıpırdamadan, sadece gözlerinde dinlensem,
Bunca eğreti sevdanın ortasında
Tek gerçek zaferim, o sessiz bakışın olurdu.

Biliyorsun, hayatın çarkı hep aynı yerden kırıyor bizi;
Mesele ne cebimdeki tütünün bitmesi,
Ne de martıların o doymak bilmez iştahı...
Asıl mesele, içimdeki o devasa merhametin
Bir türlü doyurulmayan açlığı.
Vapurlarda çaysız, simitsiz kalmak zor elbet,
Ama senin yokluğunla her iskeleye yanaşmak
En büyük devamsızlık sayılıyor bu ömür defterinde.

Şimdi anlat bana, hiç eksiltmeden;
Gece yarısı karanlığı susturan o en mahrem hallerini.
Hangi düşe sığınıyorsun dünya bu kadar gürültülüyken?
Hangi rüya dindiriyor kalbindeki o ince sızıyı?
Ne bir kelime fazla olsun, ne bir hece eksik,
Sadece düşlerini ser önüme...
Ben o düşlerin kıyısında,
Kovulma ihtimali olmayan bir sürgün gibi beklerim seni.