Menzile varmadan durma Şiiri - Murat Ülkü

Menzile varmadan durma sevdiğim,
Aşkı ne kadında, ne kulda ara.
Gönül sarayını kurma sevdiğim,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Ecel geldiğinde yaşa bakılmaz,
Gidenler dönüp de düne bakılmaz.
Fani olan yolda menzil bulunmaz,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Cemâle aldanıp düşme hayale,
Kul muhtaç kalmasın nefse, melâle.
Yönünü çevir de bak şu kemâle,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Güzellik bir rüzgâr, eser de geçer,
İnsan bu dünyada ektiğin biçer.
Vade dolduğunda her can vazgeçer,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Dünya bir han ise bizler yolcuyuz,
Kaderin elinde mahzun kulcuyuz.
Vefa bahçesinde birer dalcıyız,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Gözlerin gördüğü sadece perde,
Dermanı arama başka bir yerde.
Şifa O’ndadır bak, her türlü derde,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Gurbet akşamında boynun bükülür,
Gözünden yaşların yere dökülür.
Bir gün bu bedenden canın çekilir,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Altın olsa saray, sonu bir toprak,
Dalında kurur da düşer her yaprak.
İster sultan ol sen, istersen çırak,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Gönül aynasını sil de parlat bak,
Hakikat nurunu kalbine yak bak.
Seni senden yakın bilene ak bak,
Aşkı seni her an Var edende ara.

Garip Murat der ki; sözüm özümdür,
Hakk’ın rızasında olan gözümdür.
Şu fani dünyada bu son sözümdür,
Aşkı seni her an Var edende ara.