Menfaati Olanlar Hariç Şiiri - Hamit Atay

Menfaati olanlar hariç
zor günümde kim vardı ki yanımda?
Adımı bilen çoktu,
derdimle uyanan yoktu.
Gülüşüm kalabalıktı,
acıma gelince sokaklar bomboş…
Herkes “buradayım” dedi,
kimse “dayan” demedi.
Cebim doluyken dosttular,
yüreğim dolunca uzak…
Bir ben kaldım aynanın karşısında,
bir de suskunluğum,
sadık tek arkadaşım.
Düştüm;
el uzatan olmadı,
bakıp geçenler oldu.
Meğer insan en çok
dizleri kanayınca öğrenirmiş
kimlerin gölgesinde durduğunu.
Şimdi soruyorum kendime,
hesapsız, kitapsız:
Menfaati olanlar hariç
zor günümde kim vardı ki yanımda?
—
Cevap kadar sessiz
bir şiir kaldı elimde.
Hamit Atay