Menekşe Şiiri - Ramazan Arda

Eskiden,
papatyalarla kasımpatılar arasında
yürüyen biri vardı.

rüzgâr ağırdı.
renkler yavaş yavaş siliniyordu.

sonra
bir renk kaldı.

adı söylenmedi.

menekşe gibi bir şeydi.
bakınca çoğalıyor,
yaklaşınca susuyordu.

bugün bir masa vardı.
iki sandalye,
arasında ince bir mesafe.

çay geldi.
kimin getirdiği belli değildi.

camın arkasında bir kış
hafifçe parladı.

sonra
kalabalığın içinden
küçük bir cümle geçti:
“buz olmasın…”
Gerisi buhar.

yavaşça yükseldi,
bir şeyleri örtmeden,
sadece dokunarak.

bir an
yer değiştirdi mevsimler.
ama kimse fark etmedi.

birinin cebinde
gereksiz bir ağırlık,
birinin elinde
hiç tutulmamış bir sıcaklık kaldı.

ve ortada,
adı konmamış bir şey:
kokusuz bir menekşe...