Melankoli Şiiri - Sadece Pınar

MELANKOLİ

Bir cana hasret susamışken tenim.
İstasyon düşleri kurarım,ruhum darmadağın.
İki dağın arasında aksiseda büyütmüşüm gündüz ve gece.
Kimsem yokmuş aslında...

Nereye ve ne kadar daha sürgün edilecek umutsuz umutlarım,
Toplanmışlar üstüme kara kara bulutlarım,
Dağıtmak mı?namümküm.
Bin parçaya bölündükçe ansız anım:
Dolmuyor boşluklarımdaki muamma.
Gün bir yerlerde eylene dursun hele.
Duvarda asılı kaldı siyah,beyaz boş çerçeve.
Yine sen kazandın,ey katil zaman!seni kutlarım.