Kırık Dökük Mektup (cevap)

Yılların eskittiği o kırık dökük harfler ile yazmışsın bu mektubu da,
Düşüp kalmış biz gibi bu devrik cümlelerinin arasında,
Can çekişen umutlarını okuyorum sanki seni okur gibi,
Harf harf, kelime kelime, hece hece...

Yine cansız ve soluk yazıların bu mektubunda da,
Umutsuzluk akmış kaleminin ucundan.
Gözyaşlarınla karıştırmışsın gecenin o safran karası rengini
Ve mürekkep diye doldurmuşsun o kaleminin içine.
Ondan sevdiğim, yazılarının solukluğu...
Sana gönderiyorum biraz; al, koy içine gözlerimin karasından...

Sağı solu kırılmış harflerin ve devrik cümlelerin
Birer birer kalktı ayağa, ben bu mektubu okurken.
Ve dediler ki bana: "Her gün bir yerinden sökülüyormuş umutların,
Hayallerinin yırtıklarını dikiyormuş ara sıra."
Bırak sevdiğim o yırtık hayallerini ve sökük umutlarını bana;
Ellerimle ben dikeceğim tek tek, bir gün inan bana...

Bu kaçıncı mektubun bana yazdığın, inan hiç saymadım;
Nasıl gökyüzündeki yıldızları sayamazsa insan, işte öyle.
Nasıl kadere karşı çıkılmazsa sevgilim,
Bağlanır ya insanın eli kolu , tutulur ya dili ,
Ve konuşamaz ya insan, kırılır ya ümitleri ve hayalleri...
Belki kendi kendine yaşar diye umutların ve hayallerin,
İşte ondan yazamadım mektuplarına bir cevap,
Bu hıçkıra hıçkıra ağlayan siyah gözlerimle...

Oturdum şimdi; okudum mektubunu satır satır, hece hece.
Öptüm tek tek o kırılmış dökülmüş yerlerinden harflerini
Ve kalktı o yorgun devrik cümlelerin ayağa birer birer;
Can buldu inan yazdıkların, gözlerimin o kömür karasında.

Oturdum yine; sana bu mektubu yazıyorum gözlerimin kömürü ile.
Öpüp o yırtılmış sökük duygularını, dikip tek tek defalarca.
Koyuyorum bak bu mektubun içine , sana geri yolluyorum,
Kalk sevgilim, bu mektubu alınca , okuyunca ayağa!
Kader bitirmişse çilemizi ve yazdıysa beni sana;
Seninim inan sevgilim; kalk, kalk artık ayağa...
Seninim inan , seninim ömür boyunca........