Mehtabı Uyandırmadım Şiiri - Semih Eratlı

Aheste çektim kürekleri, mehtabı uyandırmadım,
Karanlıkları içime hapsettim, ışıkları yandırmadım,
Gelmeyeceksin kabullendim, karanlık dağılmayacak,
Teselliye baş vurmadım, kendimi hiç kandırmadım…

Bir ümittir beni ayakta tutan, halâ ölmedim,
Bilirsin ki yokluğun beni kararttı, bir an gülmedim,
Yokum dedin; yok oldun, o an tüm ışıklar karardı,
Sana gelen yolu aradım, öylesine karanlık ki o yolu göremedim.

Yıldızlar yok gökyüzünde, hepten karanlık burası,
Gönlüm ışığına muhtaç, kaplanmış kömür karası,
Kirpiklerin ok olmuştu, saplanmışlardı kalbime,
Karanlıkta onikiden vurdun geçmiyor yarası.

Bir ümittir beni ayakta tutan, halâ ölmedim,
Bilirsin ki yokluğun beni kararttı, bir an gülmedim,
Yokum dedin; yok oldun, o an tüm ışıklar karardı,
Sana gelen yolu aradım, öylesine karanlık ki o yolu göremedim.

Bilseydim ki döneceksin, olurdum arsız sırnaşık,
Karanlıklar yüreğimde, azarlarsan o alışık,
Bir kurtuluş yolu yok ki, nasıl aydınlanabilir,
Karanlığa gömülmüş, bu garip zavallı aşık…

Bir ümittir beni ayakta tutan, halâ ölmedim,
Bilirsin ki yokluğun beni kararttı, bir an gülmedim,
Yokum dedin; yok oldun, o an tüm ışıklar karardı,
Sana gelen yolu aradım, öylesine karanlık ki o yolu göremedim.